Jestem zmęczona tym wszystkim. Atmosferą w mieszkaniu, przez którą czuję się, jak zaszczuta jakaś, a nie mam gdzie uciec. Naszymi finansami, które są do dupy, a ilekroć sobie o tym przypominam, to mi się odechciewa wszystkiego. Adasiem, który sam nie wie czego chce. Woła mleko, ja zrobię i zmarnuje, bo on nie wypije nic i krzyczy. Usypianie stało się koszmarem i mam tego dość. Dość mam też tego, że jestem z tym sama, bo M. musi byś w pracy po 15 godz dziennie, a potem śpi i ze mną jest godzinę, to w zasadzie tak jakby go wcale nie było. A musi i nic nie mogę na to poradzić :(
O nic nie mogę zapytać, bo mi J. tylko odburkuje, więc już wole o nic nie pytać, może w ogóle przestanę się odzywać... przecież ona jest idealna!
Bycie absolwentką bez pracy też jest bez sensu. Pracodawcy wymagają przynajmniej roku doświadczenia, od razu! Już nie chce sobie wyobrażać ile cv wysyłanych jest na praktyki i staże, a przecież od czegoś trzeba zacząć...

Komputer, internet jest jakąś odskocznią od Adasia, od przebywania z nim 24/h, choć wiem, że i tak za dużo czasu mi to zjada. Tak bym chciała mieć już tą pracę, żeby móc wyjść z tego domu chociaż na parę godzin dziennie i wracać do niego z ochotą, energią i radością, że mogę spędzić z synem kilka pozostałych godzin. We mnie teraz tej ochoty nie ma, nie chce mi się... J. nie ma o tym zielonego pojęcia, zobaczymy, czy jej dzieci będą chodzić jak w zegarku i żaden okruszek im podczas jedzenia na podłogę nie spadnie! Idealna ciocia się znalazła! Więcej z nim czasu spędzała, gdy mieszkaliśmy osobno niż razem. Nie teraz Adaś, bo ciocia musi się pomalować; bo musi się ubrać; bo chcę film obejrzeć itd. W zasadzie, to bawi się z nim tylko wtedy, gdy ja muszę gdzieś wyskoczyć i poproszę aby z nim została, w innym wypadku pobawiłaby się z nim raz na dwa dni przez 15 min. i to o tyle o ile! Boże, jak ja bym już chciała mieszkać osobno! Choć wiem, że ja też nie jestem idealna...